یازده سالگی وبلاگ

سلـام به رویِ ماهتون

سلـام به دوستای قدیمیم که وبلاگ نویسی روُ گذاشتن کنار

سلـام به دوستای تبادل لینکی مهربونم که دیگه اینجا نمیان

سلـام به در و دیوار این وبلاگ که دیگه بازسازیلازم شده !

وبلاگم 11 سال ساخت داره میشه ! مستاجر بیارم براش یا بفروشمش یا چی !

سلام میدم ولی میدونم در این لحظه که پستم ارسال میشه هیچ مخاطبی ندارم

شاید گذرِ دوستانم به اینجا بخوره

شاید گذرِ عزیزانی که از صفحه وبلاگ های بروز شده میان به اینجا بخوره

به هرحال سلام

رفتم توی پیج یکی از دوستای قشنگم که خیلی وقته پست نذاشته

داشتم کامنت پست های پنج سال پیششو میخوندم دیدم یکی براش کامنت گذاشته به اسمِ فاطمه

بعد متن کامنت رو که خوندم گفتم خدایا این کیه؟ چرا آدرس وبلاگ منو گذاشته ؟ چرا از آدرس وبلاگ من سوء استفاده کرده

خجالت نکشیده ؟!

چقدرم آدم مسخره ای بوده ! ... هر یه خط که نوشته یه ایموجی دونقطه دی گذاشته

از مدلِ نوشتنش انرژی میباره (میتابه؟! میتراود؟! منعکس میشه؟!)

دیدم ای دل غافل این که خودم بودم

مگه میشه؟ یعنی انقدر پر انرژی بودم ؟

قطعا که فضای اون موقع ، آدمایی که باهاشون در ارتباط بودم این حس ِ بودن روُ به منم انتقال داده بودن

باعث میشدن سر زنده باشم

ولی یه وقتا غصه ام میگیره ... میگم من اون موقع هم فاز ِ افسرده میزدم

ولی انقدر بی انرژی و کِسِل نبودم

میرفتم دانشگاه صبحای زود (که همه داشتن چرت میزدن ) بلنـــــــــد میگفتم ســـــــــــــلام (من کلا تُن ِ صدام پایینه ولی ببین اون سلام رو چه جوربی میگفتم که همکلاسی از ته کلاس میپرید از جاش جواب میداد)

اَی زندگی اَی زندگی ...چه کردی انگیزه های ما رو گرفتی

ولی این نشون میده دنیا چقدر فانی و پوچ و بی ارزشه ...

هر از گاهی خوبه که بیام و پستامو ببینم

دوباره روزهای پُر انرژی برام یاداوری بشه

خوش اخلاق بشوم حتی اگه ......