هفته یِ جان مایه گذارها مبارک !

سـلـام

×××

همیشه فکر می کردم چرا اُستادها و معلم ها موقعِ درس دادن درِ ماژیک روُ که برمیدارن، دیگه نمیذارن سرِ جاش ... چرا یه کاری می کنن که ماژیک زود به زود خُشک بشه و ما (دانشجوها یا دانش آموزا) مجبور شیم وسطِ کلاس بریم پیِ ماژیک !

یا مثلاً فکر می کردم چرا وقتی کَسی سرِ کلاس حرف میزنه عصبانی میشن ... چرا یه "به جهنم" تو دلشون نمیگن و خوُدشونوُ خلاص نمیکنن !

یا فکر می کردم که چرا وقتی رویِ سکو و جلوُیِ این همه دانشجو و دانش آموزی که دنبالِ سوژَن ایستادن ، سعی نمیکنن مقنعه ای که خطِ چونه اَش رسیده به گوششون روُ درست کنن یا حواسشون باشه که لبه ی سکو نایستن که نیفتن زمین

×××

یکشنبه یه کلاسی برگزار شُد و من به مدتِ یه ساعت و نیم رفتم تو فازِ معلمی !

مخاطبام فقط و فقط 8 نفر بودن ...

یادم نیست سرِ کلاس چه اتفاقی اُفتاد ولی یادمه دوتا دوتا که پِچ پِچ میکردن ، رشته یِ کلام از دستم میرفت و عصبی میشدم ؛ حالا عصبی که نه ولی ناراحت میشدم

تمامِ تلاشموُ کردم که کلاسِ مفیدی باشه

خوب و بدش روُ نمیدونم ولی تموم شُد !

بعدِش با خوُدم فکر کردم من که این همه به معلما و استادا ایراد میگیرم به اون مواردِ بالا دقت کردم اصَن؟! ... یادم نیومد واقعاً ... انقدر تمامِ حواسم به درس و مبحثی بود که داشتم میگفتم که یادم نیومد آیا درِِ ماژیک روُ بعدِ اولین باری که لازمم شُد گذاشتم سرِ جاش یا نه ! یا مثلاً یادم نیومد که به تیپ و لباسم یا سکویِ زیرِ پام نگاه کرده باشم ... هیچی از دوُر و اطرافم یادم نیومد جُز مطالبی که گفته بودم و شخصی که سرِش تو گوشیش بود یا شخصِ دیگه ای که بلند شُد و وسطِ کلاس رفت !

.

.

.

معلمی شغلِ انبیاست :)

روزشون روُ از تهِ تهِ قلب تبریک میگم چوُن از تهِ تهِ قلبشون تدریس میکنن